آفرین بر ناصر حجازی آفرین بر این غیرت و مردانگی و آزدگی اش چراکه با سایت اختصاصی خودش مصاحبه کرد و گفت بی غیرت نیستم که درد مردم رو نبینم با اینکه یک پرسپولیسی اصیل هستم ولی باید بگم باعث افتخار و مباهاته این ناصرحجازی.

روشنفکری نیاز  به سواد آکادمیک و پز و سیگار و پیپ  و کافه نشینی نداره نیاز به گفتن کلمات قلمبه سلمبه نداره میتوان ناصر حجازی بود و روشنفکر بود.

در هفته گذشته 3 تا فیلم دیدم یکی از یکی بهتر. اول یک فیلمی بود از ژان کلود باروسو از سینمای فرانسه به نام La Aventure (تصادف یا اتفاق) که در سال 2008 ساخته شده باید اعتراف کنم فرانسه هنوزم پرچمدار سینمای نوین و آوانگارد در دنیا هست مضمون فیلم خیلی شخصی و در رابطه با بحث روانشناسی و اندیشه های فروید هست و شاید بشه گفت حاشیه نویسی هست بر کتابهای قطور و اندیشه های بسیار ساختار شکنانه فروید در آن زمان. فیلم رابطه بین زن و مرد رو جراحی میکنه و بعد از اون قضاوتی بسیار ظریف از نسبی و انتزاعی بودن مفاهیمی چون اخلاق ، وفاداری و خیانت. به هرحال ارزش دیدن داره اگر هنوزم در یاد و خاطره فیلمهای صف شکن ژان لوک گدار و اریک رومر و کلود شابرول در دهه های 60 و 70 میلادی هستید.

فیلم بعدی فیلم وودی آلن عزیز بود با نام با غریبه بلندقد سبزه ای آشنا خوهی شد که فکر میکنم در ادامه ساخت mach point و vicky chiristina barselona هست. شاید بشه گفت وودی آلن هم در پی به جا گذاشتن تریلوژی یا سه گانه از خودش بود که با اینکار کنار سرجیو لئونه و یا کوروساوای فقید قرارگرفت به هرحال فیلم نسبتا خوبی هست ولی اگر بخوام بهش نمره بدم میزارمش بین mach point  و vicky... ولی باید اعتراف کنم وودی آلن استاد به تصویر کشیدن رابطه های نیم بند و ناپایدار زناشویی هست  و شاید کسی به اندازه اون نتونه به عمق فاجعه شکست و گسست یک رابطه نفوذ کنه.

و اما فیلم بعدی فیلم مستند تازه نفسها ساخته کیانوش عیاری  در سال 1358 در فاصله زمانی پیروزی انقلاب تا شروع ...(اسمشو نمیتونم بگم) هست که شاید اوج آزادی و خوشی شایدم سرخوشی مردم ایران بوده. فیلم با اینکه از تجربه های اول عیاری هست ولی کاملا حرفه ای مستند نگاری شده با دوربین روی دست که خودت رو کاملا به عنوان یک ناظر و همراه با مردم در بعد زمان و مکان قرارمیدی فیلم از جهت ثبت تصاویر تکرار نشدنی آن روزها بسیار بسیار با ارزشه و میتونه کاملا به عنوان سند تاریخی یک انقلاب و شاید انحراف اون باشه. من خودم وقتی انقلاب شد درک درستی از محیط نداشتم و شاید با 4 سال سن فقط یک هاله ای از اون تو ذهنم باشه ولی با دیدن این تصاویر  محیط و زمان و مکان کاملا برام زنده شد. البته شاید در بعضی از صحنه ها بدلیل شور انقلابی و رمانتیسیسم حاکم بر جامعه و اتمسفر کلی دچار شعارزدگی هم شده باشه مثل پایان فیلم ودر قاب قراردادن صندوق رای(البته به نظر من خیلی هم عیب نداره شاید اگر ماها بودیم خیلی بدتر عمل میکردیم)  توصیه میکنم هرطور که تونستید این فیلم رو پیدا کنید و ببینید مخصوصا جوانهای عزیز دهه شصتی.