كافه گوشه

 امروز 25 خرداد است ، خرداد در دایره واژگان ایرانیها حامل بعضی معانی و اقدمات (ACTION) است که در تاریخ نگاری غیر رسمی این مملکت نوشته خواهد شد حال چه ما از این امرخشنود باشیم یا نباشیم! ولی آنچه که باید فراتر از وقایع تاریخی و جستجوی تاریخی به آن نگریست نقد این وقایع است ،  داشتن زاویه دید رمانتیکی به اتفاقات در طول تاریخ قطعا دردی را از جامعه ما درمان نخواهد کرد ، باید با حفظ احترام به وقایع تاریخی سوار بر مرکب نقد شد و آنرا آسیب شناسی نمود اما هدف از این مقدمه این بود که 3 سال پیش در چنین روزی یکی از بزرگترین حضورهای خیابانی و فیزیکی مردم که قطعا نمونه ای از جامعه ای در حال رشد و به سوی تحول و دموکراسی بود اتفاق افتاد به اذعان شهردار تهران در زمان خود بالغ بر 3 میلیون نفر در خیابان آزادی گرد هم آمدند این حضور خیابانی قطعا در حافظه تاریخی کشور ثبت خواهد شد اما این را نباید از یاد برد که دستیابی به دموکراسی فقط حضور خیابانی نیست  کما اینکه نبود، ژان پل سارتر در مارس 1980 میلادی در آخرین مصاحبه پیش از مرگ خود با دانشجوی جوانی بنام بنی لوی (Beny Levy) که سهم او در رخداد ها و وقایع شبه انقلابی می 1968 فرانسه تکه روزنامه های ان زمان بود اعتراف میکند که راه بدست آوردن دموکراسی از مسیر خیابانها نمیگذرد و زمان حضورهای فیزیکی کوچه بازاری و خیابانی به سر آمده است این جملات از دهان کسی بیرون آمد که خود در حالیکه از بزرگترین فیلسوفان زمانه خود  و تدوین گر نظریه اگزیستانسیالیسم بود در می 1968 در خیابان با جوانان شب را به صبح میکرد تا سهمی از انقلاب داشته باشد.دموکراسی واژه ای تک ساحتی نیست و از ابعاد مختلف  مانند آگاهی عمومی ، وجدان بشری ، اخلاق فردی و جمعی و البته احترام به حقوق انسانی تشکیل میگردد ، حال پس از 3 سال از 25 خرداد 88 زمان آن رسیده است که از خود بپرسیم آیا آمادگی پذیرش دموکراسی را در جامعه ای با مشخصات و مختصات  امروز جامعه ایران داریم؟؟

اگر صداقت پاسخگو باشد جواب این است: خیر!